شب است و خلوت و تنهایی و من که ثانیه ها را می نگرم که چه با منت

موسیقی محزون تنهایی را می نوازد.

سکوت عجیبی همه جا را فرا گرفته ، هیچ صدایی به گوش نمی رسد ،

 حتی صدای زمزمه شاپرک ها ، اما نه ... صدایی آرام می شنوم ، صدای

چکیدن قطره ای را می شنوم

قطره های سوزان اشک که بر روی گونه های من جاری است و من صدای

چک چک ریزش آنرا بر دفترم می شنوم.

آری امشب باران می بارد ، اما نه از آسمان ، بلکه قلب من بارانی است

و ابرهای دلم می گریند.

پس چشم هایم نیز با آن همنوا شده اند .

امشب هم....

مثل همه شب ها پنجره اتاقم را باز کرده ام تا عظمت تنهایی را دریابم.

به آسمان می نگرم

کجاست ستاره قطبی ، کجاست آرزوهای سبز ، کجاست ...

کدام ابر تیره آنها را از من ربوده است.

امشب دروازه های دلم را گشوده ام تا شقایق های سرخ پژمرده را به

تو بنمایانم و بگویم ...

که در چشم تو رازی است...

که شقایق های قلبم را به شکفتن وا می دارد ، پس نگاهت را از من مگیر.

ای بهار روشنی بخش ، ای طراوت جاوید

امشب ، آهسته در خلوت تنهایی بی تو گریستم

کاش صدای هق هق گریه ام را که در گلو شکسته ام که سکوت شب

 را بهم نریزد باد به تو می رساند تا بدانی که بی تو چه می کشم.

کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو روزی از اشکی که براه

 انداخته ام با قایق غم هایم در آن پارو می زنیم.

کاش پروانه سوخته بال عاشق از جانب من به تو این پیغام را

می رساند : « که بازگرد »

که این کوه رنج و شکیبایی و امید ، آهسته آهسته در حال فرو ریختن است.