سکوت عجیبی همه جا را فرا گرفته ، هیچ صدایی به گوش نمی رسد ، حتی صدای بال زدن شاپرک ها ...

اما نه ... صدایی آرام می شنوم ، صدای چکیدن قطره اشکی که با سوز دل همراست  می شنوم ،

قطره سوزان اشک که بر روی گونه هایم جاری است و من صدای چکیدن آنها را روی دفترم می شنوم.

آری امشب باران می بارد ، اما نه از آسمان ، بلکه قلب من بارانی است و ابرهای دلم خواهند گریست .

پس چشم هایم نیز با آن همنوا خواهند شد  .

امشب هم...

مثل همه شب ها پنجره اتاقم را باز کرده ام تا عظمت تنهایی را دریابم.

به آسمان می نگرم ، کجاست ستاره قطبی ، کجاست آرزوهای سبز ، کجاست ... ؟

کدام ابر تیره آنها را از من ربوده است.

امشب در این سکوت سرد پاییزی دنیا را به وسعت تمام واژه ها می بینم

امشب دروازه های دلم را گشوده ام تا شقایق های سرخ پژمرده را به تو بنمایانم و بگویم ...

که در چشم تو رازی است...

که شقایق های قلبم را به شکفتن وا می دارد ، پس نگاهت را از من مگیر.

ای بهار روشنی بخش ، ای طراوت جاوید

امشب ، آهسته در خلوت تنهایی بی تو گریستم

کاش صدای هق هق گریه ام را که در گلو شکسته ام تا سکوت شب

 را بهم نریزد باد به تو می رساند تا بدانی بی تو چه می کشم.

کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو روزی از اشکی که براه

 انداخته ام با قایق غم هایم در آن پارو می زنم.

کاش پروانه سوخته بال عاشق از جانب من به تو این پیغام را

می رساند : « که بی تو هرگز«

چون بدون تو این کوه رنج و شکیبایی و امید ، آهسته آهسته در حال فرو ریختن است

                                      من به خاک کف پایت به وفا مینگرم

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه ها  تو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب ...

                                                                      زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم

                                                                        آنقدر غرق جنون بود که پرپر شد و رفت

روز ميلاد  ، همان روز که عاشق شده بود

                                                                            مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد

                                                                               عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد

                                                                      عاشقی ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

قصد آزردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آزارمو میدانی تو

به عشق تو گرفتارمو میدانی تو

داغ عشق تو به جان دارمو میدانی تو

از برای تو چنین زارمو میدانی تو...

دل اوکه به اندازه یک عشق است... به بهانه های خیلی ساده به خوشبختی مینگرد و خود را در طلاطم رویای زیبای گذشته رها میکند. گذشته نه چندان دور را به یاد می آورد. به روزهایی که خوشی آن بقدری اندک بود که مثل یک چشم برهم زدن رفت و دیگر باز نگشت. بیاد روزهایی که دخترک بازیگوش هیچ وقت نمیدانست این مسیر طولانی خانه تا مدرسه را چطور طی میکند ونمیدانست که خنده های شیرینش یک روز به یک تبسم کوتاه ختم میشود وحالا به دستهایش مینگرد به دستانی که روزی برای کاشتن گلی در باغچه منزلشان چنان لذت میبرد که هر روز صبح با فریاد زدن همه را به حیاط خانه می کشاند وهمه به تصور اینکه اتفافی افتاده به او نگاه میکردند که فقط میگفت گل من امروز بزرگتر شده ونمیدانست بزرگتر شدن گل وزنده ماندنش بسیار کوتاه است مثل بزرگتر شدن خودش . و زمانی به خود آمد که دوران بلوغ را پشت سر گذاشت . و یک خاطره تلخ شکست ازعشق که طعم تلخ آن راهیچ وقت ازیاد نبرد و تلخی آن زنجیروار در روند زندگیش ادامه داشت  و دیگرشیرینی هیچ چیز را حس نکرد و زندگی را مثل عبور گیج ومبهم یک رهگذر مجهول می دید و لبخند بی معنی کسی که به او صبح بخیر میگفت. وسهم خوش او از زندگی گذشته  کوتاه و شیرینی بود که مثل باد آمد و رفت...

قدرلحظه به لحظه خوش زندگی خودرا بدانید  . عاشق وخوشبخت باشید

قلب ها را باید شست

 چشم ها را باید بست

چشم دل باید گشود

دست ها را باید شکست

 بال و پر باید گشود

 وقت وقت رفتن است باید پرید

 تا فراسوی زمان باید پرید

چون تو خواهی بینی آن عین الیقین

 چشم دل باید ببست چشم دیگر باید گشود